حقوقی و قوانین
آیا پرداخت شارژ برای واحد خالی (بدون سکنه) اجباری است؟
پاسخ قطعی قانون به بهانه معروف: «من که از آسانسور و آب استفاده نمیکنم، چرا باید شارژ بدهم؟»
یکی از پرچالشترین جلسات مدیریت ساختمان زمانی است که میخواهیم از مالکی که ماههاست واحد خود را خالی گذاشته، شارژ دریافت کنیم. پاسخ آنها معمولاً یکسان است: «من اصلاً کلیدم را روی در نینداختهام، چرا باید پول نظافت راهپله و برق آسانسور را بدهم؟»
۱. حکم قانون: پرداخت شارژ ربطی به سکونت ندارد!
طبق ماده ۴ قانون تملک آپارتمانها: «پرداخت هزینههای مشترک اعم از اینکه ملک مورد استفاده قرار گیرد یا نگیرد، الزامی است.»
فلسفه قانونگذار این است که یک مجتمع مسکونی، مانند یک موجود زنده است که برای زنده ماندن به مراقبت دائمی نیاز دارد. چه شما حضور داشته باشید و چه در سفر باشید، حقوق سرایدار و بیمه ساختمان باید پرداخت شود.
۲. تفکیک هزینههای ثابت و متغیر (راهکار عادلانه)
عرف مدیریت ساختمان بین «هزینههای نگهداری» و «هزینههای مصرفی» تفاوت قائل میشود:
- شارژ ثابت (باید پرداخت شود): هزینههایی که ربطی به مصرف ندارند. مثل حقوق نگهبان و هزینه سرویس آسانسور.
- شارژ متغیر (میتواند کسر شود): هزینههایی که به حضور افراد بستگی دارد. مثل آب مشاع.
محاسبه ترکیبی شارژ، بدون خطای انسانی
اینکه بخواهید در اکسل سهم آب را برای واحدهای خالی صفر در نظر بگیرید، بسیار گیجکننده است. نرمافزار کاپوک شارژ ثابت را بر اساس متراژ برای همه لحاظ کرده و هزینههای مصرفی را فقط به واحدهای دارای سکنه تخصیص میدهد.
۳. چه زمانی یک واحد «خالی» محسوب میشود؟
در عرف آپارتماننشینی، واحدی خالی محسوب میشود که اسباب و اثاثیه در آن نباشد یا کنتور آب و گاز آن بسته بوده و به تأیید مدیر، شخص در طول یک ماه کامل هیچ ترددی در آن نداشته باشد.
ادامه مطالعه